Korzeń chrzanu zawiera olejki eterowe, saponiny, witaminy C, B1, B2, flawonoidy, tioglikozydy, minerały – wapń, potas, fosfor. Ma działanie wykrztuśne, przeciwzapalne i łagodzące bóle. Plemiona indiańskie w Ameryce wykorzystywały chrzan (Armoracja rustikana) jako substancję tonizującą, diuretyczną, wykrztuśną i ułatwiającą trawienie. Zalecano go przy zapaleniach zatok, bronchitach, OBUDO, reumatyzmie, szkorbucie, rachityzmie, zapaleniu płuc. Ostry smak chrzan zawdzięcza zawartym w nim allilizotioczanatowi (olej gorczycy) i butyltiocianatowi, które wyciąga się przy zdrobnieniu korzenia. Wymienione wyżej substancje mają zdolność do hamowania wzrostu drobnoustrojów. Uczeni udowodnili, że korzeń chrzanu naprawdę zawiera substancje posiadające właściwości antybakteryjne.
Dziewanna drobnokwiatowa znana była jako bardzo efektywny środek przeciwkaszlowy jeszcze w czasach Starożytnej Grecji i w medycynie ajurwedycznej. Podczas wojny domowej w Ameryce armia konfederatów wykorzystywała ją w leczeniu chorób dróg oddechowych. W ciągu dziejów środek ten stosowano przy leczeniu zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej, grypy, nawet gruźlicy i kokluszu dzięki jego działaniu wykrztuśnym (rozrzedzanie śluzu i usuwanie flegmy). Stosuje się go również jako środek o łagodzącym działaniu diuretycznym. Roślina zawiera od 2 do 3% śluzu roślinnego (polisacharydy absorbujące wodę), który to właśnie powoduje jej działanie łagodzące. Działanie wykrztuśne związane jest z obecnością saponiny w roślinie. Aktywnymi składnikami dziewanny drobnokwiatowej są również flawonoidy i taniny. Uczeni niemieccy zalecają zażywanie tej rośliny przy zapaleniu górnych dróg oddechowych i określają ją jako środek wykrztuśny. Znaleziono w jej składzie ekstrakt metanolu, który wykazuje właściwości antywirusowe (przeciwko wirusowi Hermes simplex (typ 1). W innych źródłach ekstrakt dziewanny drobnokwiatowej opisywany jest jako skuteczny środek przeciwko wirusom grypy A2 i B. Śluz roślinny w jego składzie chroni membrany komórek przed przeniknięciem alergenów.
Kozieradkę pospolitą wykorzystywano w medycynie chińskiej i ajurwedycznej. Stosowano ją bardzo szeroko w leczeniu przeziębień, kaszlu, wrzodów błony śluzowej jamy ustnej i pęknięciu warg oraz w celu zwiększenia laktacji. W medycynie ludowej używano jej przy zaburzeniach żołądkowo-jelitowych, jako środek żółciopędny, przy cukrzycy i cellulitisie (podskórne zapalenie tkanki łącznej). Kozieradka pospolita zawiera 28% śluzu roślinnego i mieszając się z wodą tworzy masę podobną do żelu zmniejszającą zapalenie tkanek. Bogata w witaminy A, B, C, żelazo i inne substancje mineralne. Zawiera również siedem saponinów – glikozyddiosgieniny, dzięki czemu ma działanie przeciwzapalne i łagodzi bóle. W badaniach przeprowadzanych na zwierzętach wykazano zdolność kozieradki pospolitej do aktywności przeciwzapalnej i diuretycznej. Ekstrakty wodne tej rośliny dzięki obecności w nich flawonoidów mają działanie antybakteryjne przeciwko niektórym szczepom bakterii.